heet vanaf nu
2017
03
dec
door
Annerieke de Vries
755
0
0

Woelige tijden

Ons ziekenhuis is in zwaar weer. WoestHaar en ik krijgen de opdracht om te bekijken waarin bezuinigd kan worden. We zijn nog maar zo kort leidinggevenden dat we geen idee hebben waar we moeten beginnen en onze leidinggevende doet suggesties.

‘Kijk,’ zegt hij en prikt zijn vinger op het papier dat voor ons op tafel ligt. ‘Als jij je dikke vinger weghaalt, kunnen wij zien wat er staat,’ bromt WoestHaar.
Zijn hele houding straalt uit dat hij geen zin heeft in dit gesprek.
‘Binnen deze kostenplaats vallen bijvoorbeeld de celstofmatjes die we gebruiken. Dat kan echt veel minder.’ 
‘Was jouw vader kruidenier?,’ vraagt WoestHaar. Onze baas staart hem even aan en gaat dan onverstoorbaar verder. 
‘Er is een vertegenwoordiger bij me geweest en hij heeft een veel goedkoper alternatief.’
Hij haalt een slap groen papier uit een zak die ook op tafel ligt. Ik pak het van hem aan. ‘Fijn die plastic onderkant, dat geeft bescherming,’ zeg ik, ‘maar die bovenlaag kan toch nooit veel bloed absorberen?
Kun je niet met de chirurgen praten die dure disposabels open laten maken en ze dan toch niet gebruiken?’ Baas slaat met zijn vlakke hand op tafel. Zijn ogen flitsen van mij naar WoestHaar en weer terug. 
‘Ik heb meer te doen. Eind van de week wil ik van jullie een plan van aanpak.’

We lopen terug naar de OK. ‘Wat een eikel,’ zegt WoestHaar, ‘Of wacht even, we gaan voorstellen dat hij de bitch ontslaat.’
‘Volgens mij komt het salaris van een anesthesioloog uit een ander potje,’ zeg ik en denk aan mijn eerste ontmoeting met deze vrouw. Ook al werken WoestHaar en ik nu een paar maanden in dit ziekenhuis, de relatie die we met deze anesthesiologe hebben, is merkwaardig en slecht te noemen en er lijkt geen verbetering in te komen.
‘Wist jij trouwens dat de Raad van Bestuur heeft gemeld dat er dit jaar geen kerstpakket komt?,’ vraagt WoestHaar. 
‘Wat?,’ zeg ik, ‘Meen je dat? Dat kan toch niet.’
‘Gisteren gemeld, ik heb de hele dag verontwaardige medewerkers in mijn kantoor gehad. Jij was weer eens vrij op een moment dat ik je nodig had.’
Ik kijk even opzij. Hij ziet er net zo chagrijnig uit als ik me voel. ‘Volgens mij moet je nog surprises maken,’ suggereer ik.
‘Dichten kan ik wel maar dat verrekte geknutsel. Kun jij dat niet even doen?’ Hij wijst op het slappe groene papier dat ik in mijn hand heb.‘Zijn we daar meteen vanaf.’

Het is vroeg in de ochtend en na het aantrekken van mijn OK-pak zie ik maar één van mijn klompen in het rek staan. Mijn ogen glijden over de rijen klompen en ik verschuif een prullebak maar mijn rechterklomp is er niet. Ik doe met een zucht de linker uit en ga op mijn sokken de afdeling op om eerst een kop koffie te drinken.
Op de gang kom ik WoestHaar tegen. Hij loopt mank en als ik naar zijn voeten kijk zie ik dat hij alleen zijn linker klomp aanheeft. De grote teen van zijn rechtervoet piept uit de geitenwollen sok.
‘Je hebt een gat in je sok,’ zeg ik.
‘Mijn klomp is weg.’
‘Wat gek, die van mij ook maar ik wil eerst koffie voor ik ga zoeken.’ 
In de koffiekamer komen steeds meer collega’s binnen. De één op zijn sokken, de ander met strompelend op één klomp. WoestHaar kijkt naar me en trekt verbaasd zijn schouders op.
Dan piept het sein in zijn zak en hij loopt naar de telefoon. ‘OK, we komen eraan,’ hoor ik hem zeggen. ‘Kom Riek, we moeten naar boven.

’In de gang van de OK komen we de driftige specialist tegen. Zijn hoofd is donkerrood. 
‘We zijn zo terug,’ zegt WoestHaar voor hij iets kan zeggen. ‘Waar moeten we eigenlijk heen?,’ vraag ik als we voor de liften staan.
‘Directie.’
‘Wat? Waarom?’ 
‘Hoe weet ik dat nou? We moesten direct komen.’
De lift is gearriveerd en we stappen naar binnen. Ik kijk naar de grote teen van WoestHaar en denk aan mijn oma die de vlezige tuinbonen die ze kookte altijd ‘oude wijve tenen’ noemde. Ik griezel en kijk gauw weg. ‘Moet je kijken wat een troep.’ Ik wijs op het gedroogde gras dat op de vloer van de lift ligt. WoestHaar kijkt ernaar en haalt zijn schouders op. Het lampje van de bovenste etage brandt en de liftdeuren gaan open. We slaan linksaf en blijven dan stokstijf staan.
De directeur staat ons in de gang op te wachten en voor de deur van zijn kantoor staan tientallen OK-klompen. Ze staan met hun neus richting de deur en zijn gevuld met hooi en winterwortelen.
In één grote klomp zit een opgerold papier met een rode strik erom en samen met de directeur lezen we het protest in gedichtvorm waarmee de OK-medewerkers een blijk van waardering vragen in deze decembermaand.

Hoe ze het zo snel voor elkaar gekregen hebben, weet ik niet, maar die middag rook het hele ziekenhuis naar speculaas en warme chocolademelk. Nog dagenlang is de schoonmaak in de weer geweest om de plukjes hooi uit de gangen en liften te verwijderen. De wortelen nam een gynaecoloog mee voor zijn schapen. 
Tot ieders verrassing kwam er toch een kerstgeschenk. Het lange gedicht dat erbij zat, was met zoveel aandacht en oprechte waardering geschreven dat niemand een opmerking maakte over het wat magere cadeau. 

Deel dit artikel
0 keer gedeeld
reageer

Annerieke de Vries

Soms urenlang intensief samenwerken op een vierkante meter met de kanker in je handen en het bloed in je klompen; het doet wat met mensen. Annerieke heeft zich in twintig jaar het geven van leiding op operatiekamers met (veel) vallen en gelukkig ook weer opstaan, eigen gemaakt. Haar uitdaging is om professionals te verbinden en om hen te faciliteren in een sfeer waar serieus gewerkt en zeker ook gelachen kan worden.
Eén van haar passies is schrijven. Een andere is het begeleiden en coachen van (startende) leidinggevenden en coördinatoren. Zij heeft een model ontwikkeld waarmee zij in een (be)veilig(d)e omgeving online veel enthousiaste nieuwelingen op weg helpt in het turbulente middenkader. ‘Hard op de inhoud en zacht op de relatie’, een coachende stijl van leidinggeven waarmee de balans gevonden wordt tussen het individuele-, het team- én het organisatiebelang.

Bekijk hier de website van Annerieke: https://www.onlinecoachonthejob.nl

bekijk al mijn blogs >
nog geen reacties geplaatst
...

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Reactie*

Naam*

E-mail*

Plaats reactie >